Technologia

Z czym kojarzyć programowanie Programowanie jest dość ściśle powiązane z technologiami informatycznymi. Niektórzy jako pierwowzór programowania uważają zagadnienia związane z automatyką, ponieważ sam schemat działania jest praktycznie identyczny. Samo programowanie jest pisaniem instrukcji, które dane urządzenie elektroniczne będzie mogło zinterpretować i wykonywać je. Dlatego też rozróżniamy języki programowania niskiego i wysokiego poziomu. Języki programowania niskiego poziomu to zrozumiałe proste instrukcje dla odbiornika, które pozwalają na wykonanie każdej możliwej dla danego zakresu operacji. Języki programowania wysokiego poziomu powstały z myślą o bardzo zaawansowanych rozwiązaniach, wymagających ogromnej liczby instrukcji. Oczywiście w globalnym rozrachunku otrzymujemy stan, w którym poważniejsze aplikacje zawierają elementy obu sposobów tworzenia, co zapewnia maksymalne dostosowanie do potrzeb dzięki niskiemu poziomowi przy udostępnieniu zaawansowanych technik sterowania, jak i otrzymujemy potężny program dzięki wysokiemu poziomowi. Jeżeli założyć stosowanie jedynie niskiego poziomu wydłużymy powstawanie nawet średnio zaawansowanych aplikacji o wiele razy.Istota i podstawa programowania Można z całą odpowiedzialnością stwierdzić, iż instrukcje warunkowe to podstawa programowania. Istnieje kilka podstawowych instrukcji warunkowych. Są to przykładowe instrukcje jeśli czy dopóki. Najbardziej znaną instrukcją tego typu jest instrukcja jeśli. Istnieje praktycznie w każdym języku programowania. Jej podstawą działania jest wykonywanie instrukcji na podstawie testu prawda lub fałsz. W momencie zgodności warunku następuje przetwarzanie przedstawionego w funkcji kodu. W wielu językach możliwe jest także zapisanie co ma zostać wykonane, gdy warunek nie został spełniony. Istnieją języki, gdzie funkcja ta pozwala na wiele więcej operacji niż samo porównanie wartości i tak na przykład na porównanie typów jak i dokonywanie dodatkowych operacji wewnątrz samej funkcji. Instrukcja warunkowa dopóki jest pętlą, która wykonuje się nieprzerwanie dopóki dany warunek pozostaje prawdziwy. Jest to także bardzo często używana funkcja pozwalająca na dokonywanie nawet ogromnie dużych pętli i wykonywanie dużej ilości kodu w swoim zakresie. Przedstawione przykłady to tylko dwie funkcje. Możliwe jest zagnieżdżanie funkcji w sobie, co jeszcze bardziej rozwija możliwości przy pisaniu aplikacji.

Genialny, chiński wynalazek.Papier wynaleźli Chińczycy w 105 roku n. e. Produkcja papieru polega na mieleniu włókien pochodzenia organicznego, głównie z drzew, ale także bambusa, słomy itp. Do włókien dodaje się współcześnie jeszcze barwniki oraz specjalne kleje. Tak przygotowaną masę wykłada się na sito, suszy, następnie przewija przez odpowiednią prasę, a ostatecznie suszy na słońcu, lub współcześnie w specjalnych suszarniach. Do roku 751 metoda produkcji papieru znana była tylko i wyłącznie Chińczykom. Jednak po bitwie nad rzeką Tałas Arabowie wzięli do niewoli chińskich papierników, co spowodowało upowszechnienie się papieru w świecie arabskim. To właśnie dzięki Arabom papier znalazł się w Hiszpanii, a stąd przedostał się do innych krajów Europy. Początkowo w Europie niechętnie korzystano z papieru, gdyż uważano, że lepszy jest pergamin. W XII wieku we Włoszech powstała pierwsza europejska papiernia. Do produkcji papieru używano włókien ze szmat. Jednak, gdy w XIX wieku szmat po prostu zabrakło pewien przyrodnik francuski wpadł na pomysł wytwarzania papieru z masy drzewnej. Taśma, bez której nie byłoby kina.Taśma filmowa jest światłoczułym, celuloidowym, perforowanym nośnikiem obrazu. Używana jest od początków istnienia kinematografii. Perforowanie jest wykorzystywane do przesuwania taśmy w projektorze. Na początku istnienia kina taśma przesuwała się z prędkością szesnastu klatek na sekundę, lecz współcześnie ta prędkość to 24 klatki na sekundę. Taśmy filmowe od początku produkują firmy Kodak, Fuji oraz Agfa. Od ponad stu lat istnienia kina istniało i nadal istnieje wiele rozmiarów klatek. Obecnie stosowany rozmiar to 185:1 lub 1,66:1. Obecne taśmy filmowe mają szerokość 35 mm, ale istnieją również takie o szerokości 70 mm. Obraz na taśmie filmowej jest pozytywowy, nie tak jak na taśmie fotograficznej – negatywowy. Wystarczy włożyć taśmę z tysiącami klatek, a przy dużej prędkości rozwijania otrzymujemy film. W tym przypadku bracia Lumiere byli po prostu genialni. Niby zasada działania jest prosta, ale jednak wymagało to dużej inteligencji. Dziś bez kina i telewizji nie wyobrażamy sobie życia, a wszystko to zaczęło się od taśmy filmowej.

O ile klonowanie roślin, samo w sobie nie budzi sprzeciwów natury moralnej, o tyle o wiele więcej problemów naukowcy mają ze zwierzętami, zwłaszcza tymi szczególnie przez ludzi umiłowanymi. Poza tym uzyskanie ekspresji zmodyfikowanych genów w przypadku zwierząt nastręcza wiele trudności i wiąże się z ogromnymi kosztami. Czy zatem warto wkładać w to tak wiele wysiłku? Modyfikowanie genotypu zwierząt ma na celu między innymi uzyskanie leków. Krowy, produkujące mleko, w którym zawarta jest na przykład umożliwiająca leczenie anemii, erytropoetyna z pewnością doprowadziłyby do rozwoju medycyny. Podobne badania przeprowadza się na kozach czy owcach, ze względu na to, iż leki mogłyby być uzyskiwane wraz z produkowanym przez nie mlekiem. Jednak nie tylko medycyna mogłaby zyskać na rozwoju umiejętności uzyskiwania genetycznie zmodyfikowanych zwierząt. Marzenia o nie chorujących zwierzętach, dających więcej mleka i szybciej osiągających maksymalne rozmiary swego ciała to już nie tylko utopia, ale cel, jaki stawiają sobie naukowcy. Co sprawia, że rośliny modyfikowane genetycznie cieszą się coraz większą popularnością? Czynników jest wiele, ale dla wielu rolników decydujący jest fakt, iż przy mniejszych kosztach, uzyskujemy większe plony. Dlaczego tak się dzieje? Otóż rośliny transgeniczne, czyli te, do których wprowadzono obce geny, zyskują wiele pozytywnych cech. Tak zmodyfikowane rośliny mogą być na przykład odporne na atak szkodników. Dzięki temu, rolnik nie musi inwestować w drogie i zwykle szkodliwe dla środowiska środki chemiczne. Zmodyfikowane genetycznie rośliny mogą być również bogatsze w składniki odżywcze i witaminy. Bardzo głośnym i ważny osiągnięciem było chociażby uzyskanie złotego ryżu, który dzięki zmodyfikowanym genom wytwarza witaminę A. Naukowcy wciąż prowadzą liczne badania nad udoskonaleniem odmiany oraz wprowadzeniem nowych, wartościowych gatunków. Pomimo sukcesów, modyfikacja roślin spotyka się z wieloma głosami sprzeciwu. Nic w tym dziwnego, skoro nie sposób przewidzieć skutków spożywania zmodyfikowanych roślin. Poza tym, lepiej przystosowane rośliny zmodyfikowane mogą krzyżować się z roślinami dzikimi, a przede wszystkim wypierać je z ich naturalnego środowiska.

Nanoutopia, jak to nazwał Drexler, jest całkiem możliwa. A kiedy ziści się jego sen, faktycznie będzie można nazwać to utopią. Jednakże wielu ludziom wydaje się ona za bardzo rozdmuchana, za bardzo piękna, by mogła się naprawdę ziścić. Dostatek jedzenia dla absolutnie wszystkich, co oznacza wyeliminowanie głodu, powszechnie dobre zdrowie u wszystkich ludzi, dach nad głową każdego człowieka na Ziemi oraz wolnego czasu w takim nadmiarze, że do końca życia nie będzie trzeba się napracować, jest zbyt idealne i przypomina raczej coś, co nigdy się nie wydarzy, ponieważ jest po prostu zbyt piękne. To tłumaczy, dlaczego idee Drexlera, uważanego przez niektórych za szalonego naukowca, spotykają się z szeroką i mocną falą niechęci. Wielu twierdzi, że utworzenie takiego systemu, gdzie roboty mogłyby wykonywać za ludzi brudną robotę, przedstawia się bardziej jako rola Stwórcy, a historia wiele razy dowiodła, że bawienie się w Boga nigdy nie wychodziło ludziom na dobre. Naukowcy negatywnie podchodzący do teorii nanotechnologii studzą zapał przyrównując ją do inżynierii genetycznej. Drexler natomiast nie interesuje się opinią innych, tylko nadal pracuje nad tym zagadnieniem wierząc, że kiedy w końcu pokaże, jak to wszystko może działać, ludzie zaczną być przychylni jego teroii. Zaczął już dawno temu pracować nad tym projektem, mniej więcej w okolicach tysiąc dziewięćset diedemdziesiątego szóstego roku zaczął poważnie zastanawiać się, co takiego mógłby stworzyć człowiek, żeby do końca życia nie musiał się martwić prozą istnienia – nie musiał by chorować, pracować, utrzymywać się, a coś mogłoby wykonywać za nich całą brudną robotę. Doszedł do wniosku, iż skoro ludzkie komórki potrafią się reprodukować na podstawie kodu odziedziczonego od rodziców, to dlaczego cząsteczki nie mogą zostać zaprojektowane w podobny sposób? Wszystko wydawało się mu takie oczywiste i takie zachęcające, że postanowił zająć się tym na serio. I tak jest do dzisiaj.