Debian i Mandriva
Ian Murdock szesnaście lat temu ogłosił powstanie Debiana. Wraz z wydaniem tego systemu apelował on stworzenie otwartej dystrybucji w duchu Linuxa i GNU. Nazwa Debian to kompilacja imion (ówczesnej dziewczyny) Debry i Iana. Dystrybucja ta zakładała między innymi to, że będzie zawierała najbardziej aktualne wersje oprogramowania. Początkowo dystrybucja ta była rozwijana wolno. Debian jest tworzony przez liczną grupę ochotników, którzy komunikują się ze sobą za pomocą między innymi list dystrybucyjnych. Projekt Debian posiada bardzo specyficzną budowę. Posiada własną konstytucję a także formalne dokumenty, które określają zasady postępowania. Dystrybucja ta nie jest związana z żadną firmą i organizacją. Na bazie tej dystrybucji powstały inne projekty. Ostatnia stabilna wersja Debiana pochodzi z czternastego lutego dwa tysiące dziewiątego roku i ma nazwę roboczą Lenny. Wydanie posiada wsparcie dla dwunastu architektur sprzętowych oraz dwadzieścia trzy tysiące gotowych do zainstalowania pakietów. Mandriva Linux to dystrybucja dbająca o graficzny interfejs użytkownika. Jest uznawana za prostą w obsłudze. Mandriva zapewnia obsługę dużej ilości modeli sprzętu wykorzystywanego w domu i biurze. Pierwsza wersja ukazała się jedenaście lat wstecz. Na początku swego istnienia Mandriva korzystała z pakietów Red Hata, później się usamodzielniła. Mandriva znana jest również z tego, że miała wytoczony proces o nazwę i znak graficzny. Proces ten wytoczył wydawca komiksu “Mandrake the Magician”, a zaowocował tym, że używana jest obecna nazwa. Dystrybucja ta wykrywa sprzęt stosując do tego graficzne centrum sterowania, które oparte jest na bazie bibliotek. Instalacja systemu jest bardzo prosta, a ułatwi to również fakt, że dystrybucja ta jest dobrze spolonizowana. Przy tworzeniu tej dystrybucji pracuje wielu programistów wolontariuszy w tym również z Polski. Mandriva jest bardzo elastyczna i pomimo że przeznaczona jest dla domowego użytkownika nie ma problemu z instalacją oprogramowania serwerowego.